|
Kasmoni: voor wie van clichés houdt |
|
|
|
|
Geschreven door Karin Wesselink
|
|
maandag 08 februari 2010 |
 Zet twee grote namen als Howard Komproe en Frank Wijdenbosch in één theaterstuk en de zaal komt wel vol. In elk geval tijdens de première van Kasmoni, zaterdagavond in het Bijlmerparktheater in Amsterdam Zuidoost. Geen cliché bleek de acteurs te gek om het publiek aan het lachen te maken.
De verhaallijn is mager en de personages clownesk uitvergroot, maar dat mag in een klucht. In Kasmoni gaat het over Miss Moni die 50 wordt en een feestje geeft. Zij is de penningmeester van een spaarsysteem waar leden maandelijks geld inleggen. Omstebeurt krijgt iemand het geld uitgekeerd zodat diegene een bank of koelkast kan kopen. Maar nu is de pot verdwenen en de verjaarsvisite komt maar niet.
Kogelronde buik
Zoon Carl, net terug uit Suriname waar hij ecotoerisme groot wil maken, komt zijn inleg opeisen. Dan zijn er nog twee vrouwen die naar zijn gunsten dingen: een ex die beweert dat in haar kogelronde buik zijn baby zit en de (uiteraard blanke én zeurende) buurvrouw die een amoureus vervolg wil op hun avontuurtje in de jungle.
Kasmoni bevat geen onverwachtse wendingen, geen zinnen die je wilt onthouden. Het is theater in hapklare brokken boordevol clichés die elkaar in knap tempo afwisselen. Wie kent geen 'Carl' die zichzelf in de nesten werkt. Wie kent geen meisje dat liever geld uitgeeft aan mooie hakken in plaats van aan de babykamer. En wie kent geen blanke vrouw die op vakantie in Suriname een makkelijke prooi is voor lokaal loslopende lustobjecten?
Wijdenbosch in aerobicspak
De mimiek van Frank Wijdenbosch als Miss Moni is evengoed meesterlijk en leuk om naar te kijken. Hij wurmt zich met zijn indrukwekkende postuur wel vaker in een vrouwenrol, maar nu durft hij écht: in een fluorescerend roze aerobicspakje. Net zo genant zijn de borsten van het 'zwangere' meisje die bijna buiten haar jurkje buitelen en de conservatieve witte onderbroek van de blanke buuf die meer dan de helft van het stuk te zien is. Functioneel naakt? Onsmakelijk en plat, vooral. Maar zoals komedie betaamt: van de toeschouwer werd niets meer verwacht dan dat het zou lachen. En inderdaad: ook een besmuikte of beschaamde lach, is een lach.
Bron: MTNL-redactie
Foto: Seven Arts & ZEP
 |
MTNL & Meer 
