In de humoristische theatervoorstelling draait het om de vriendschap tussen twee tieners, Hassanova en Mimoun. Hassanova heeft de leiding over zijn familie-imperium: een shoarmazaak die als dekmantel fungeert voor een welvarende drugshandel. Zijn vader heeft teveel heimwee naar Marokko om zich op de business te concentreren en broer Ali zit in de gevangenis, dus Hassanova staat aan het roer.

Wibra-outfit
Geleidelijk wordt Mimoun door Hassanova de criminaliteit ingetrokken. Het begint onschuldig, Hassanova geeft Mimoun geld om kleren te kopen, want 'Je Wibra-outfit doet pijn aan mijn ogen'. Mimoun komt er al snel achter dat je niets voor niets krijgt en zet steeds grotere stappen in het criminele circuit.

Het gaat mis bij een overval op een juwelierszaak: de juwelier heeft een harder hoofd dan de twee vrienden hadden ingeschat. Ze slaan op de vlucht en hun wegen scheiden. Hassanova blijft leven van de misdaad, Mimoun keert terug naar het rechte pad. Jaren later ontmoeten zij elkaar weer. Niets is meer wat het lijkt en Mimoun en Hassanova kennen elkaar toch niet zo goed als ze dachten.

Schaap
Gedurende de anderhalf uur durende voorstelling nemen de twee acteurs alle rollen voor hun rekening. Verschillende typetjes, we hebben er twaalf geteld, worden in een razend tempo afgewisseld. Opletten is dus noodzakelijk, maar er wordt niet té veel van het publiek geëist.

Met kleine aanpassingen, soms alleen een accent of een manier van bewegen, is ogenblikkelijk duidelijk welk personage wordt neergezet. Stereotypen worden niet geschuwd. De vader van Hasanova, een eerste generatie immigrant, mompelt onverstaanbaar, heeft heimwee naar Marokko en wandelt rond met zijn ziel én een schaap onder zijn arm.

Lilliputter
Één van de hoogtepunten is de scène met de sensueel dansende Oost-Europese Olga, die de dan zestienjarige Mimoun een goede tijd bezorgt. Beide typetjes worden gespeeld door El Guennouni. Andere gedenkwaardige personages: Moncef de kleptomaan en een homoseksuele lilliputter met een voorkeur voor negers.

Het gevaar van een groteske vertoning wordt moeiteloos ontweken. De grappen zijn namelijk niet plat. Oké, soms wel een beetje, maar het blijft binnen de perken en wordt afgewisseld met subtielere humor. De grappen volgen elkaar in hoog tempo op, hetgeen samen met de geloofwaardig neergezette personages leidt tot anderhalf uur vermaak.

Bron: MTNL-redactie
Foto: Jean van Lingen